Waarom de Democraten er slechter voorstaan dan ze zelf willen toegeven

Voorafgaand aan het debat in Las Vegas, live uitgezonden door CNN, zongen vijf kandidaten uit volle borst het volkslied mee. Allen blank, vier ervan christelijk en een gemiddelde leeftijd van 65 jaar. Het had een CDA-congres kunnen zijn.

Voor een partij die zichzelf graag labelt als de ‘partij van de toekomst’ en soms meer geobsedeerd lijkt met diversiteit dan met kwaliteit, moet het Democratische debat van afgelopen maand een pijnlijke exercitie zijn geweest.

Ja, de belangrijkste kandidaat is een vrouw, maar dat was acht jaar geleden ook al het geval en intussen zijn we een Republikeinse vicepresidentskandidate (Sarah Palin) en een Republikeinse presidentskandidate (Carly Fiorina) verder, dus zo bijzonder is dat ook niet meer.

Weinig keus
Als het Democratische debat één ding duidelijk heeft gemaakt, is dat er ondanks de geprezen diversiteit van de achterban, weinig valt te kiezen bij de Democraten. Ze hebben al hun geld gezet op Hillary Clinton en nu rest ze niets anders dan hopen op het beste. Want een back-up hebben ze niet.

Nu is Hillary Clinton wel degelijk een topkandidaat en zijn zowel de demografische ontwikkelingen als de electoral map de Democraten gunstig gezind.

Tegelijkertijd is deze onder Democraten populaire verhaallijn (dat de veranderingen in de bevolking vanzelf zullen leiden tot een gemarginaliseerde Republikeinse partij) kort door de bocht en voorbarig, omdat deze voorbijgaat aan diverse ontwikkelingen en politieke facts of life die de Democraten niet zien of niet willen zien.

Kiezers blijven thuis
Zo leed progressief Amerika bij referenda vorige week de ene nederlaag na de andere – en dat was niet de eerste keer. Als excuus wezen Democraten er weer eens op dat het electoraat bij off-year elections conservatiever is dan het electoraat als geheel. Met andere woorden: onze kiezers zijn thuisgebleven.

Maar dat is te makkelijk. Eén van de oprichters van de Democratische Partij, Thomas Jefferson, zei ooit terecht: “In Amerika wordt de overheid niet bestuurd door de meerderheid. Onze overheid wordt bestuurd door de meerderheid die participeert.” President Obama onderstreepte dit jaren terug: “Politics is decided by those who show up.”

Verliezen elke keer blijven gooien op gebrekkige opkomst is niet alleen zinloos zolang daar niets aan verandert, het negeert bovendien het feit dat thuisgebleven kiezers zich blijkbaar minder betrokken voelen bij de partij en haar standpunten dan Democraten vaak denken.

Marihuana
En dus stemde swing-state Ohio tegen de legalisering van marihuana. En dus kozen kiezers in het paarse Virginia, ondanks de miljoenen dollars van de antiwapenlobby, opnieuw voor een Republikeinse Senaat. En dus werd in het linkse Houston een door Hillary Clinton gesteund, LHBT-gerelateerd referendum met grote meerderheid weggestemd.

Toen de rook van deze laatste verkiezingsdag was opgetrokken, was het aantal Republikeinse gouverneurs gestegen tot 32 en het aantal Democratische gouverneurs verder geslonken tot 17.

Republikeinen besturen het land
We zijn snel geneigd naar de president te kijken, maar veel grote onderwerpen worden op staatsniveau geregeld. En daar ziet het plaatje er voor Democraten ronduit droevig uit. Zelfs in linkse staten als Illinois, Maryland en Massachusetts staat inmiddels een Republikeinse gouverneur aan het roer.

Van de vijftig Amerikaanse staten hebben er liefst dertig een volledig Republikeinse wetgevende macht (Senaat én Huis). Slechts elf staten staan onder volledig Democratisch bestuur. In de praktijk betekent dit dat de afgelopen jaren landelijk gezien wetten omtrent abortus strikter zijn geworden, vakbonden aan banden zijn gelegd en het recht op wapenbezit is uitgebreid.

Lame duck
Zoomen we uit naar federaal niveau, dan zien we een Republikeins Huis van Afgevaardigden en een Republikeinse Senaat. Zelfs als Clinton de volgende president wordt, heeft ze – daarover bestaat nauwelijks twijfel – een haar vijandig gezind Huis tegenover zich.

Democraten hebben een kans om de Senaat terug te winnen, maar als ze dit niet lukt, staat Clinton vanaf dag één te boek als lame duck. De Democratische Senator Al Franken waarschuwde al dat als de Democraten de Senaat volgend jaar niet winnen, het ze zéker niet gaat lukken in 2018.

De weg naar Democratisch succes is vol hobbels. En aankomst is niet gegarandeerd.

Dit is een tweeluik over de uitdagingen van de Democratische Partij. Volgende week deel twee, over de culture wars en de gevaren van een diverse coalitie.