Ohio Together: een kijkje in de keuken

“As Ohio goes… so goes the nation.” Dit gezegde benadrukt het belang van de staat Ohio in het bereiken van de benodigde meerderheid in het kiescollege. Sinds 1964 heeft geen enkele Amerikaanse president het Witte Huis bereikt zonder Ohio te winnen. De staat lijkt vooral voor Republikeinen van groot belang, aangezien sinds Abraham Lincoln elke Republikeinse president de staat heeft gewonnen.

Het gezegde benadrukt echter ook een andere realiteit. Ohio symboliseert in veel opzichten een dwarsdoorsnede van het land als geheel. De staat bevat zowel grote rurale gebieden die afhankelijk zijn van zware industrie als opkomende steden vol studenten en jongeren. Met haar 18 kiesmannen is het een van de grotere swing states. De staat vormt een goede peiling om de kracht van een kandidaat te testen in de zogenaamde rust belt, het gebied dat Kentucky, Ohio, Michigan en Pennsylvania beslaat en waar de blanke, lageloonarbeider beslissend is in verkiezingen.

Door de relatief hoge concentratie van deze lageloonarbeiders is de staat altijd vruchtbaar terrein geweest voor Donald Trumps boodschap van antiglobalisme en kritiek op vrijhandel. Samen met Iowa is Ohio de enige swing state waar hij haast consistent hoger gepeild is dan de Democratische kandidaat Hillary Clinton. Zoals gezegd is het winnen van Ohio cruciaal in Trumps weg naar het Witte Huis. De uitdaging ligt bij Clinton om die weg hier te blokkeren.

Drie weken geleden landde ik in Columbus, de hoofdstad van Ohio, voor een fellowship bij een lokale organizer. De stad ligt centraal in de staat en kent vele gezichten. In het noorden bevindt zich de staatsuniversiteit, waar studenten het straatbeeld kleuren en veel barren en hippe restaurants zijn gevestigd. Maar neem één verkeerde afslag, en je bevindt je direct in een totaal andere sfeer. Groene suburbs gaan geruisloos over in armoedige wijken gevuld met fastfood-ketens en louche motels. Rijk en arm leven hier zo dicht op elkaar dat de grens soms onmogelijk aan te geven is.

De Democratische grassroots-campagne rust hier op drie peilers: kiezersregistratie, phonebanking en canvassing. In Ohio is iedereen die is verhuisd, van naam is veranderd of niet heeft gestemd in 2012 niet gerechtigd om te stemmen. Omdat een hoge opkomst op 8 november traditioneel gezien van cruciaal belang is voor Democratische overwinningen, is de campagne al maanden bezig om mensen opnieuw te registreren door vrijwilligers uit te sturen naar markten, universiteiten, evenementen en voedselbanken.

Ikzelf leid tweemaal per week een evenement in zo’n lokale voedselbank met een vrijwilligersteam. Dat was voor mij een compleet nieuwe ervaring. Als politicologiestudent en verkiezingsjunkie kan je in een bubbel gaan leven, waarin je vierjaarlijkse stem het meest waardevolle is wat je als burger kan doen om geschiedenis te maken. Veel klanten van de voedselbank denken hier echter anders over. Als je al tien presidentschappen lang in armoede leeft, ga je anders denken over de impact van jouw stem op het dagelijkse leven.

Deze mensen overtuigen dat deze verkiezing écht anders is, voelt soms onoprecht en geveinsd, ook al geloof je er zelf heilig in. Toch is het van groot belang om te zorgen dat deze burgers niet geheel van de politieke radar verdwijnen, waarvoor een ingevuld stemformulier een machtige wapen is. Bij elke klant die ik aanspreek, realiseer ik me dat zijn of haar ene stem op 8 november even zwaar telt als die van Trump of Clinton. Ironisch genoeg waarschijnlijk zelfs zwaarder, aangezien Ohioans meer impact hebben op de uitslag dan de beide kandidaten die stemmen in het veilig blauwe New York.

ohio-2

De tweede peiler bestaat uit phonebanks. In traditionele liberale en conservatieve staten wordt de telefoon vooral gebruikt om mensen te vragen om te donoren, of om zwevende kiezers over te halen. Swing states als Ohio hebben echter minder mogelijkheden om hier tijd in te steken, waardoor wij alleen onze eigen achterban proberen te motiveren om vrijwilliger te worden. We vertrouwen op onze collega’s in zogenaamde veilige blue states om de kiezers in onze staat te bereiken waar wij geen tijd voor hebben.

Waarom hebben we deze vrijwilligers nodig? Sinds Obama for America in 2008 en 2012 het voeren van een campagne geheel heeft omgegooid, vertrouwt de Democratische Partij in bijna exclusieve mate op een enorm vrijwilligersleger. Mijn taak als fellow organizer is om mijn wijk te leren kennen, om te weten wat er speelt en om te ontdekken welke mensen er wonen. Maanden van voorbereiding in mensenbinding en kiezersregistratie bouwen allemaal op naar de laatste vier dagen voor 8 november: de zogenoemde Get Out the Vote.

Wat is Get Out the Vote? Democratische kiezers zijn van nature moeilijker naar de stembus te krijgen dan de achterban van onze Republikeinse concurrent, omdat ze gemiddeld armer zijn en minder politiek geïnteresseerd. Get Out the Vote vertrouwt haast geheel op menselijk contact, namelijk in de deuropening van Democratische huishoudens. Dit is de derde peiler: canvassing. Op elke deur in mijn wijk wordt geklopt totdat kiezers hebben gestemd of totdat ze aangeven dat ze Trump-stemmers zijn.

Dit lijkt een simpel idee, maar vergt een operatie onvoorstelbaar in schaal en organisatiekunde. Elke deur in de Amerikaanse swing states is onder de verantwoordelijkheid van een daarvoor aangestelde organizer, elke kiezer moet meerdere malen in verschillende golven worden bereikt, en elk resultaat moet accuraat gerapporteerd worden via district organizers, regional organizers, state wide organizers totdat het eindelijk het hoofdkantoor in Brooklyn, New York bereikt. Anders dan de Republikeinen hebben wij niet het geld om canvassers te betalen hiervoor, waardoor de Democratische machine haast geheel vertrouwt op haar vrijwilligersleger.

Het is mijn fulltime verantwoordelijkheid om deze vrijwilligers te vinden, te rekruteren, te trainen en gemotiveerd te houden tijdens hun soms uitdagende tochten. Elke deur die we niet bereiken, kan een cumulatief effect hebben op het nationale toneel. Een verloren deur kan invloed hebben op een wijk, een verloren wijk op een district, een verloren district op een provincie, een verloren provincie op een staat en een verloren staat op een natie. Omdat elke lokale organizer op deze manier naar de gegeven verantwoordelijkheid kijkt, werkt het systeem.

In veel opzichten is deze verkiezing uniek. Tegenover elkaar staan de eerste genomineerde vrouw en de meest ongekwalificeerde kandidaat in de geschiedenis van het land. Clinton heeft absoluut tekortkomingen, maar de veronderstelling dat we te maken hebben met een bepaalde vergelijkbaarheid tussen de kandidaten is niet alleen oneerlijk, maar regelrecht gevaarlijk. Wellicht zit de enige gelijkwaardigheid in het feit dat dit jaar beide kandidaten me sterk hebben gemotiveerd om meer dan 6.000 kilometer te vliegen om deel uit te maken van deze verkiezing.

Foto’s: Sam Bakker.