Lodewijk Asscher, doe het niet!

Na een aankondiging in de lente om gedurende de zomer na te denken, gebruikt Lodewijk Asscher nu de herfst om te beslissen. Wordt hij dé tegenkandidaat van Diederik Samsom en krijgt partijvoorzitter Hans Spekman de door hem gewenste leiderschapsstrijd? Of laat hij deze beker aan zich voorbij gaan?

Ik mag hopen dat laatste. Want wie wordt er beter van een leiderschapsstrijd tussen Samsom en Asscher? In ieder geval niet Samsom en Asscher zelf. De verliezer verlaat de arena en de winnaar zit met twee blauwe ogen op de apenrots. De PvdA dan misschien? Ook niet. Een leiderschapsverkiezing zou om keuzes moeten gaan, om inhoud, een competitie tussen vleugels binnen een partij, een richtingenstrijd.

Helaas wordt een strijd tussen Asscher en Samsom geen richtingenstrijd, want met Asscher en Samsom valt er niets te kiezen. Ze verschillen wel, maar beiden zijn zo nauw verbonden aan Rutte II, dat ze nauwelijks afstand kunnen nemen van het huidige kabinet en van elkaar. Ook is het volstrekt ongeloofwaardig als deze twee mannen elkaar aan zouden vallen: ze zijn jarenlang elkaars rugdekking geweest.

Los daarvan, het kán ook niet om een richtingenstrijd gaan en dat weet Spekman ook. De winnaar gaat immers niet over de samenstelling van de kandidatenlijst en schrijft niet mee aan het verkiezingsprogramma. Die zijn beiden al af als de nieuwe leider als kers op de taart op nummer één wordt gezet.

Hans Spekman dan, de partijvoorzitter? Ja, die wel. Van alle beloften die hij deed bij zijn aantreden, heeft hij er welgeteld één waargemaakt: de verhuizing van het partijbureau van de Herengracht naar Bos en Lommer. De nieuwe leden, het nieuwe elan, het is er niet van gekomen. De verhuizing stond symbool voor de hernieuwde positie van de PvdA: terug naar de mensen, lees: kiezers.

Maar dat bereik je niet met een nieuwe postcode. Dat doe je door nieuwe antwoorden op de vele vragen van de nieuwe tijd. En juist daar is Spekman in gebreke gebleven. Geen vragen over moderne vormen van solidariteit, geen idee over de positie van de zzp’er in de moderne arbeidsmarkt, geen onderzoek naar de bestaansrechten van een verheffingspartij: wie moet er verheven? En wie kan het zelf? Ja, voor wie is de PvdA nog op aarde?

Niets van dat al. Integendeel: hij laat zich interviewen in een museum over staalarbeiders (over vroeger!), stelt een verkiezingsprogrammacommissie samen onder leiding van Wim Meijer (77) met Adri Duivesteijn (66) als prominent lid en laat de lijst samenstellen door Max van den Berg (70). Witte Mannen Van een Zekere Leeftijd. De gedachtencrisis binnen de Partij van de Arbeid wordt beantwoord met de rug naar de toekomst. En als het van de inhoud niet moet komen, hoe zorg je dan nog voor wat aandacht van pers en kiezer? Juist, met een leiderschapsverkiezing.

Lodewijk, doe het niet. Pas hiervoor. Het levert je niets op en belangrijker: het levert je partij niets op. De PvdA heeft niet zozeer een nieuwe partijleider nodig, maar een nieuwe partijvoorzitter.

Barbara Bos is freelance journalist en eindredacteur van Politieke Junkies.

Foto: Rijksoverheid / Wikimedia Commons.