Democraten zijn de culture wars niet aan het winnen

Een populaire wijsheid onder Democraten (en Nederlandse ‘Amerika-kenners’) is dat hoe meer ze de Republikeinen laten praten over onderwerpen van de culture wars – wapens, abortus, homohuwelijk – hoe sneller de mainstream zich van de conservatieve partij afkeert.

In politieke analyses worden sociaal- en cultureel gevoelige onderwerpen vaak onterecht op één hoop gegooid. Zo stond prostitutie in Nederland jarenlang op hetzelfde ‘vrijheid, blijheid’-lijstje als het homohuwelijk, maar komt men daar nu – dankzij toegenomen aandacht voor vrouwenhandel – schoorvoetend op terug.

Niet zelden wordt ter linkerzijde ietwat zelfgenoegzaam gedacht dat alle zogeheten social issues zich vroeg of laat in één richting bewegen – de progressieve. Met het verstrijken der jaren, zo klinkt het, zullen steeds minder mensen te porren zijn voor ouderwetse en achterhaalde standpunten over bijvoorbeeld huwelijk en seksualiteit. ‘Het is 2015’ gaat in bepaalde progressieve kringen dan ook door voor serieus argument.

Niet van deze tijd
De vraag is wie bepaalt wanneer iets ouderwets of achterhaald is. Bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn het de Democraten die hierin het voortouw nemen. Zij plakken gretig het etiket ‘achterhaald’ op hun tegenstanders, de Republikeinen. Niet verwonderlijk: het zijn conservatieven en voor progressieven staat dat gelijk aan ‘niet van deze tijd’.

Soms hebben ze daarin gelijk. Neem het homohuwelijk. Dat is een voor conservatieven verloren strijd. Maar progressieven gaan de fout in wanneer ze deze ontwikkeling doortrekken naar andere onderwerpen van de culture wars. Dat Amerikanen liberaler worden op het gebied van homoseksualiteit betekent niet dat ze ook wel linkser zullen gaan denken over bijvoorbeeld wapenbezit of abortus.

Steun voor wapenbezit
Integendeel. Welke peiling je er ook op naslaat, steun voor het Second Amendment (dat Amerikanen het recht geeft op het bezitten en dragen van wapens) is groter dan ooit. Ruim zeventig procent van de Amerikanen ziet wapenbezit als een recht en gun rights worden tegenwoordig belangrijker gevonden dan gun control. Dat was in de jaren negentig wel anders.

Leg Amerikanen de keuze voor of ze liever wonen in een wijk waar wapens legaal zijn of een buurt waarin wapens verboden zijn, en ze kiezen drie tegen één voor de wijk met vrij wapenbezit.

Average Joe
Ook de publieke opinie met betrekking tot abortus ontwikkelt zich niet in dezelfde richting als die rond het homohuwelijk. Peiling op peiling laat zien dat pro-choicers en pro-lifers in de Verenigde Staten elkaar wat aantallen betreft al jarenlang in evenwicht houden. Oppositie tegen abortus is nu zelfs sterker dan in de jaren zeventig en tachtig. Kortom: ook dit is zeker geen automatisch winning issue voor Democraten.

De Average Joe in Ohio, Virginia of Nevada koestert geen bezwaren meer tegen het homohuwelijk, heeft gemengde gevoelens over abortus en knalt op zaterdagavond magazijnen leeg op de schietbaan.

De notie dat Republikeinen zich in de culture wars buiten de Amerikaanse mainstream zouden begeven, vindt geen rechtvaardiging in de cijfers. Voor beide politieke partijen valt er in deze discussies wat te winnen – en te verliezen. In het land van de rode en blauwe staten blijft de gemiddelde Amerikaan uiteindelijk toch paars.

Dit is het slot van een tweeluik over de uitdagingen van de Democratische Partij. Deel één is hier terug te lezen.

Foto: screenshot 2nd amendment rally in Indiana / YouTube.