De man van de rede gooit het op de emotie

De tranen van president Barack Obama dienden voor de media als een mooie stok om de Republikeinse hond mee te slaan. Als je net zoveel geeft om de kinderen van Sandy Hook als de heiland in het Witte Huis, dan moet je zijn ideeën over wapenbezit delen. Doe je dat niet, dan ben je immoreel.

De man die door zijn aanhang wordt geprezen vanwege zijn coole blik en zijn geloof in rede, gooide zijn tranen in de strijd tegen Republikeinen en ‘de machtige wapenlobby’ die zijn zogenaamde common sense-voorstellen omtrent wapens maar niet willen steunen.

Dwarsliggen
Dat de president – andermaal – de volksvertegenwoordiging links liet liggen en geheel op eigen houtje handelde, daarover moesten we niet te moeilijk doen. Het doel heiligt immers de middelen. Tenminste, zolang je Obama heet en geen Bush.

‘The biggest problems that we’re facing right now have to do with George Bush trying to bring more and more power into the executive branch and not go through Congress at all.’

Aldus Barack Obama tijdens de voorverkiezingen in 2008. Inmiddels heeft hij bijna evenveel executive orders getekend als zijn erom verguisde voorganger. Obama praat zijn gebruik van decreten van de uitvoerende macht goed met het argument dat het Congres ‘dwarsligt’. Klopt dat?

Democratie
In 2013 heeft de Senaat – met een Democratische meerderheid nog wel – strengere wapenwetten overwogen en deze overtuigend weggestemd. ‘Dwarsliggen’ is inderdaad een correcte woordkeuze als je, zoals deze president, oprecht gelooft dat jouw wil wet moet zijn. Het woord ‘democratie’ lijkt me echter gepaster.

Laten we ook niet vergeten dat Obama in zijn eerste twee jaar als president ruime meerderheden heeft gehad in zowel de Senaat als het Huis van Afgevaardigden en er toen voor heeft gekozen de wapenwetten te laten zoals ze zijn.

Opvallend is dat in het huidige debat emoties (Obama’s tranen) zwaarder lijken te wegen dan de feiten. Geen van Obama’s afgekondigde bevelen zou een recente mass shooting hebben voorkomen, aldus Associated Press. En dat more guns automatisch more crime betekent, is aantoonbaar onzin.

Mass shootings
Reason Magazine constateerde onlangs dat in 1993, toen er ongeveer 192 miljoen wapens in de omloop waren, het moordcijfer met vuurwapens 7 per 100.000 Amerikanen bedroeg. Twintig jaar later, met ruim 300 miljoen wapens in privaat bezit, is dit gedaald tot 3,8 per 100.000 Amerikanen.

Wel lijken mass shootings iets vaker voor te komen dan voorheen, hoewel de verschillende definities ervan (en of je rekent met aantal incidenten of slachtoffers) het beeld vertroebelt. Het land dat altijd al veel vuurwapens heeft gehad, heeft niet altijd veel mass shootings gekend.

Over de oorzaken van deze stijging zijn analisten het niet eens. De één wijst op een copycat-effect, een ander op tekortschietende geestelijke gezondheidzorg en weer een ander op de afkalving van karaktervormende instituten als kerken en gezinnen.

Individueel recht
Voor de Democratische presidentskandidaten is het duidelijk: het zijn de wapens. Die houding mag het dan goed doen in de linkervleugel van deze partij, maar een anti-wapenhouding zal de uiteindelijke kandidaat niet helpen tijdens de general election.

Feit is dat de meeste Amerikanen wapens niet zien als het probleem. De steun voor wapenbezit als individueel recht is groter dan ooit tevoren en van een verbod op ‘aanvalswapens’ moeten Amerikanen niets meer hebben.

Obama, zijn tranen ten spijt, heeft genoeg kansen gehad. Hij heeft ze niet benut of het debat eindigde niet zoals hij dat graag had gezien. Zijn executive orders op dit vlak zijn dan ook moeilijk anders te zien dan als de laatste wanhoopspogingen van een slecht verliezer.

Foto: Pete Souza / Wikimedia Commons.