War on XXXXL

Burgemeester Bloomberg van New York heeft het weer geflikt. Met een even controversieel als symbolisch voorstel heeft hij opnieuw de discussie laten oplaaien over hoe ver de overheid mag gaan om haar burgers een gezonder levensstijl aan te meten. Bloombergs jongste idee is het aan banden leggen van de verkoop van suikerhoudende frisdranken.

Als het aan de burgemeester ligt mogen restaurants, bioscopen en fastfoodketens vanaf maart 2013 geen frisdranken meer verkopen in eenheden groter dan 16 ounces. In perspectief geplaatst: dat is nog steeds goed voor een fikse halve liter emmer borrelende Dr. Pepper die je tussen je kinderknuistjes kan klemmen.

Direct na de bekendmaking van het plan nemen de voor- en tegenstanders van zulk overheidsingrijpen hun bekende positie op de barricaden in. De voorstanders zien in Bloomberg een bondgenoot in de strijd tegen het toenemende probleem van overgewicht. In New York is inmiddels de helft van de inwoners te dik. “Het plan van een fanaat, een babysitter, een gevaar voor de Amerikaanse vrijheid waar we zo hard voor hebben gevochten”, zeggen de tegenstanders. Zelfs de gezworen concurrenten Coca-Cola en Pepsi hebben de handen ineengeslagen om met een reclamecampagne de boze plannen van Bloomberg aan te vallen. Overigens liet Bloomberg fijntjes weten dat hij betwijfelde dat de Founding Founders het er om te doen was dat burgers een liter cola in een teug naar binnen konden werken.

Aanvankelijk vond ik Bloombergs plan maar niets. Te ingrijpend, te overdreven, te betuttelend. Een mens moet zijn eigen afwegingen maken en als die afweging is om een jerrycan 7up naar binnen te werken, go knock yourself out. Maar hoe langer ik er over nadenk en hoe meer ik lees over te dikke kinderen die op tienjarige leeftijd nieuwe knieƫn nodig hebben, des te gevoeliger ik ben voor Bloombergs plannen.

Ik zou het zelfs nobel durven noemen. Nobel, omdat Bloomberg er een visie op na houdt en een strategie hanteert die verder gaat dan een gewone beroepspoliticus aan zou durven. Niet alleen gaat hij tegen de heersende opinie in voor een hoger doel, hij financiert zijn gezondheidscampagnes dikwijls met eigen geld.

Dit plan zou op termijn wel eens een succes kunnen worden, afgaand op Bloombergs trackrecord van gezondheidscampagnes. Waar eerst niemand wat zag in zijn antirookbeleid, wil nu een meerderheid van de New Yorkers nooit meer terug naar de oude situatie. Bovendien volgden andere steden wereldwijd dit voorbeeld. Meer fietspaden in New York leek een utopie, Bloomberg krijgt er nu de credits voor van zijn kiezers. Zijn lef wordt beloond. En de grootste winnaars zijn natuurlijk de inwoners van New York.

Voor mij geldt daarom voor overheidsingrijpen uiteindelijk hetzelfde principe als voor het drinken van mierzoete frisdrank: een beetje is prima, zolang het maar met mate gebeurt.