Tony Blair als de Macron van het Verenigd Koninkrijk

Afgelopen weekend was ik in Londen en was Tony Blair plots overal in het nieuws. De oud-premier van het Verenigd Koninkrijk mengt zich weer in de politieke arena, uit vrees voor de rampzalige gevolgen van een Brexit. Is dit het moment voor een middenpartij in een verdeeld land?

In een statement op zijn eigen website stelde Tony Blair dat er een alternatief is voor de toekomst van het Verenigd Koninkrijk: een optie waarbij het land in Europa blijft en Brussel het Verenigd Koninkrijk tegemoet komt.

Emmanuel Macrons winst in Frankrijk heeft volgens Blair de politieke dynamiek in Europa helemaal omgegooid. Het laat zien dat “hervormingen nu op de agenda staan in Europa”. Hij beweert dat de leiders van Europese landen de Britten best meer controle over immigratie willen geven, als ze daarmee een Brexit kunnen voorkomen.

Waarom mengt Blair zich nu ineens in die discussie? Zelf zegt hij zich niet stil te kunnen houden in een tijd waarin het Verenigd Koninkrijk zo zwaar lijdt onder de staat van de politiek:

“The international reputation of Britain is rapidly losing altitude. There is a daily drip of worrying news on Brexit. The Grenfell Tower tragedy sums up for many the sorry condition of our social cohesion. There is a slightly anarchic feel to our politics intensified by the realisation that the Government is weak and drifting.”

De Britse vrienden waarbij ik logeer denken dat het iets anders is. “Dit is het moment voor hem om met een derde middenpartij terug te komen en weer de baas te worden,” zeggen ze. Labour is linkser en radicaler geworden onder partijleider Jeremy Corbyn. De Tories zijn conservatiever en radicaler onder premier Theresa May. Er zijn gedoetjes alom, en UKIP liet afgelopen jaar al zien dat een derde wezenlijke partij in principe mogelijk is in het Verenigd Koninkrijk.

Nu is het moment om de middenpolitiek naar je toe te trekken, lijkt de boodschap van Blair te zeggen.

Mijn vrienden zijn groot fan van Blair. Maar een groot deel van de Engelse bevolking is dat niet. Ik vraag me af of Blair degene is die de ruimte gaat pakken. Maar als er ooit momentum was om het gat te vullen en de Macron van Engeland te worden, dan is dit het.

Foto: Marc Müller / Wikimedia Commons.