Stilte na de storm in Tunesië

Tunesië, het land waar de Arabische Lente begon, lijkt nu ook getroffen door de onzekerheid over de revolutie. Afgelopen jaar werd het land geteisterd door twee bloedige aanslagen. Er vielen tientallen doden in het Bardo-museum in de hoofdstad en in de toeristische badplaats Sousse. Ook in het enige land waar de Arabische lente nog voor hoop stond, is het nu stil, en niet op een goede manier. Waar is de hoop van de revolutie gebleven?

Umgehungsstraße_von_Tunis,_Tunesien_Januar_2015_04

Afgelopen weekend reisde ik met BKB-collega’s voor het derde jaar op rij af naar het land om een campagnetraining te geven aan jonge politici en activisten van negen verschillende partijen. Twee jaar geleden heerste de energie van de revolutie. Om het land te veranderen en ruimte in de politiek te maken voor een jonge generatie. Vorig jaar stonden de verkiezingen voor de deur. Er was gezonde spanning, er heerste chaos maar ook een positieve dynamiek in onze groep. Maar toen al groeide de angst dat het geweld en onzekerheden bij de buren zou overslaan naar Tunesië. In die periode kwam ook aan het licht dat het land hofleverancier is van IS. We vertrokken nog steeds hoopvol, maar minder opgewekt dan het jaar ervoor.

Nu arriveerden we in een totaal ander Tunesië. De energie en gedrevenheid van de cursisten was niet veranderd, maar er stond maar één onderwerp met stip bovenaan de agenda: veiligheid. Hun angst was werkelijkheid geworden. Het land ziet elke dag de effecten van de twee aanslagen dit jaar. Alle partijen – van links tot rechts en van progressief tot conservatief – zijn het met elkaar eens; veiligheid is het belangrijkste thema op dit moment. Maar hoe dit aan te pakken, daar verschillen de meningen over. Er heerste ook enige gelatenheid. Want hoe kan je zoiets grilligs als terreur goed bestrijden?

We gaven een training in Tunesië. Dat levert dit soort juweeltjes van foto’s op

A photo posted by ErikvanBruggen (@erikvanbruggen) on

In een land leven waarin je gedwongen wordt constant met je veiligheid bezig te zijn, is zo moeilijk voor te stellen. Dat maakt alles anders, het geloof in de toekomst, de wil om die te veranderen. Dit was de tweede keer in twee weken dat ik hiermee werd geconfronteerd. Stav Shaffir, veelbelovend parlementslid in Israël, vertelde tijdens haar bezoek aan Nederland voor de jaarlijkse BKB Lezing over het continue gevoel van onveiligheid waarmee ze opgroeide. Nog elke dag als ze de bus instapt, checkt ze eerst elke stoel of er geen bom onder ligt. In Tunesië is het zeker niet zo extreem, maar het gaat wel die kant op.

Dat werd pijnlijk duidelijk toen we het hotel waar we de training gaven verlieten om een waterpijp te roken. Waar de straat vorig jaar nog gezellig gevuld was met toeristen uit alle windstreken, was het nu angstvallig stil. Er was geen toerist te bekennen, slechts een enkele Tunesiër en verder het geluid van krekels en de wind. Het toerisme, een van de belangrijkste inkomstenbronnen van het land, is keihard geraakt. In de paar maanden sinds de aanslag kwamen er al een miljoen minder toeristen. Tunesië zal zich heel langzaam terug moeten vechten. Wat twee aanslagen teweeg kunnen brengen is zo heftig, verdrietig gewoon.

Het bovenstaande is natuurlijk slechts het perspectief van een bezoeker die in- en uitvliegt, een momentopname. De werkelijkheid is misschien wel positiever dan ik nu schets. Dat blijkt al uit de groep van zestig jonge politici die het land nog steeds willen veranderen en de revolutie niet zijn vergeten. En ik werd op de laatste dag positief verrast door een initiatief binnen de groep, waarin leden van verschillende partijen, uit de regering en oppositie, gezamenlijk een strategie ontwikkelen voor de aanpak van het veiligheidsprobleem. Niet alleen vanuit repressie, maar juist ook vanuit culturele en economische invalshoeken. Misschien biedt deze stilte na de storm wel de ruimte om de lente nieuw leven in te blazen.

Foto: Kritzolina / Wikimedia Commons.

Reacties

blog comments powered by Disqus