Roemer als de Johnny Hoogerland van de SP

Een SP’er naar een ultiem geluksmoment brengen? Het is mij gelukt. Eergisteren heb ik namelijk op Twitter campagnechef Peter Kwint blij gemaakt met de tweet: Johnny Hoogerland is eigenlijk de Emile Roemer van het wielrennen.

Toen ging mijn fantasie op hol. Want als ik de vergelijking doortrek, is Vacansoleil misschien wel de SP onder de wielerploegen. Een kleine ploeg, met weinig budget, maar met hardwerkende jongens, die vooral op karakter geselecteerd lijken te zijn. In die zin is Rob Ruijgh misschien wel de Renske Leijten van Vacansoleil.

De allereerste SP’er op de fiets was Gerrie Knetemann, stratenmaker, Amsterdammer. De Kneet sprak de taal van het volk. Hij had veel minder talent dan Raas, Zoetemelk en Kuiper. Maar hij versloeg wel Moser in 1978. Op wilskracht.

Datzelfde zag je vorig jaar met Johnny Hoogerland. Op wilskracht pakte hij de bolletjestrui. Hij glorieerde, waar Rabo-kopman Gesink, als een zacht eitje over de weg gleed, klagend, steunend, psychisch in de war.

Terug naar de politiek. Ik zie overeenkomsten. Diederik Samsom is volgens mij de Robert Gesink van de PvdA. Hij heeft veel meer talent. Hij kent alle cijfers tot achter de komma uit zijn hoofd. Hij is een goed spreker en daarnaast heeft hij een ploeg die hem overal ondersteunt. Mecaniciens, waterdragers, stoempers. Ze kunnen Diederik tot net onder de top afleveren.

En toch.
Niet Samsom, maar Roemer ligt op kop.

Emile Roemer is de eenzame fietser, die kromgebogen, over zijn stuur, tegen de wind, zichzelf een weg baant. Hij kent de cijfers niet. Een doorwrochte visie heeft hij ook niet. Hij doet eigenlijk maar wat.

Roemer is wel een constante renner. Zeker vergeleken met bijvoorbeeld Geert Wilders, die van links naar rechts zwalkt, langzaam al zijn ploegmaats verliest, maar toch –in volledige eenzaamheid, begeleid door veiligheidsmensen- de finish bereikt. Hoewel Geert zich bij niemand geliefd maakt, doet-ie wel mee om de prijzen.

En dat doet Diederik Samsom dus niet. Voor de PvdA’er zit er niks anders op dan stil blijven zitten in het peloton. Natuurlijk kan hij proberen om Roemer het prikkeldraad in te fietsen. Maar zelfs dan zal Roemer gloriëren. Want iedereen weet dat het in campagnes om het plaatje gaat en niet om de cijfers.

En geef toe, het is een mooi plaatje: Roemer, ondersteboven in het prikkeldraad, met (witte) opengereten billen. Ik kijk nu al uit naar de foto waarin we diep in de gehavende bouwvakkersdecolleté van de SP voorman kijken.