Ook zzp-papa’s willen er zijn voor hun kind

Foto: Pixabay.

Over een maand word ik voor het eerst papa. Anders dan de meeste aanstaande vaders kies ik ervoor om vanaf de geboortedatum een maand niet te werken. Ik heb geen ‘gewone’ baan in loondienst en kan niet met verlof, dus ik regel het allemaal zelf. Dat is niet altijd makkelijk.

Werk je voor een baas, dan krijg je als kersverse papa twee dagen betaald en drie dagen onbetaald verlof. Het kabinet-Rutte III wil vanaf 2019 partners van vijf betaalde dagen geven. Wie langer thuis wil zijn, mag daar ook voor kiezen. Je kunt er straks vijf weken extra bij krijgen met behoud van zeventig procent van het salaris, betaald door de overheid.

Minder werk

Voor een zelfstandig ondernemer werkt het anders. Anders gezegd: als je als ondernemer thuis wil zijn, kies je ervoor om niet te werken en minder of geen omzet te draaien. Mijn vrouw – ook ondernemer – heeft overigens recht op minimaal zestien weken het minimumloon via de regeling Zelfstandige en Zwanger (ZEZ).

Het is niet veel, maar fijn is het wel. Ze kan dankzij die regeling ons kindje verwelkomen zonder zich zorgen te maken om werk. Als zzp’er, man van en aanstaande vader loop ik tegen een andere uitdaging aan: ik moet mijn opdrachtgevers overtuigen dat ik vanaf de geboorte graag één maand thuis ben, omdat ik mijn vrouw wil ondersteunen (iets wat om allerlei redenen nog te weinig gebeurt door partners van, terwijl er wel behoefte aan is).

Als zelfstandig ondernemer sta ik altijd klaar voor opdrachtgevers die iets van mij willen. Dat is soms lastig. De afgelopen periode moest ik uitzoeken welke opdrachtgevers accepteren dat ik er een maand tussenuit piep. Wie ziet het als een verkapte vakantie? Wie ziet me liever verdwijnen, omdat ze verlangen dat zzp’ers altijd klaarstaan, dag en nacht? Gelukkig blijken veel opdrachtgevers enthousiast.

Niet enthousiast

Eén opdrachtgever, voor wie ik niet meer werk, was niet zo enthousiast. Tijdens een gesprek over mijn werkzaamheden kwam mijn ‘verlof’ ter sprake. De baas, een vrouw, zelf moeder: “Leuk hoor dat je een maand weggaat, maar ik ga er wel vanuit dat het werk doorgaat. Je bent dit jaar ook al een maand op vakantie geweest.” Ik wist niet wat ik hoorde (al is het maar omdat een zzp’er moet kunnen gaan en staan, waar en wanneer ‘ie wil, anders kun je net zo goed in loondienst gaan).

Ze floepte het er zo uit. Ze zei niet: “Hoe kunnen we ervoor zorgen dat je werkzaamheden voor ons in die periode door iemand anders worden uitgevoerd?” Als zelfstandig ondernemer is het niet verplicht om mee te denken over tijdelijke vervanging, maar als het fijn werken is met een opdrachtgever, is het geen moeite. Waren de rollen omgedraaid en had ik zoiets tegen háár gezegd, dan waren de rapen – terecht – gaar.

Als ondernemer neem ik risico’s. Als het om een of andere reden niet klikt met een opdrachtgever, dan is dat zo en nemen we afscheid van elkaar. Als ik een tijdje minder werk, dan draai ik minder omzet en verdien ik minder. Prima. Dat is het fijne aan het ondernemerschap: je deelt je eigen uren in, je bepaalt je uurtarief en je werkt keihard. En soms neem je een paar weken vakantie om op te laden.

Ik zou het mooi en goed vinden als het normaler wordt dat je als vader een grote rol wil spelen bij de opvoeding van kinderen.

Il wil niet klagen. Ik zorg voor mezelf en ik houd mijn eigen broek omhoog. Dat hoeft niemand anders voor mij te doen. Maar ik zou het wél mooi en goed vinden als het normaler wordt in Nederland dat je als vader een grote rol wil spelen in het huishouden en bij de opvoeding van kinderen. Of je nou een werknemer bent of een ondernemer.

Als geroepen

Of het goed is dat de overheid straks nog eens vijf weken het salaris gaat uitbetalen voor nieuwe vaders in loondienst, is een andere discussie. Sommigen willen nog verder gaan, anderen willen niet dat de overheid zich er tegenaan bemoeit en weer anderen kijken er puur bedrijfseconomisch naar: grote bedrijven kunnen het uit eigen zak betalen als onderdeel van de secundaire arbeidsvoorwaarden, het mkb niet. Voor die laatste groep komt deze nieuwe regeling als geroepen.

Hoe dan ook, van uitgerekend een moeder verwacht je zo’n sneer niet. Althans, ik niet. Misschien ben ik naïef, of ben ik gezegend met opdrachtgevers die niet moeilijk doen over mijn wens thuis te zijn. Maar ik hoop dat we anno 2017 wel met z’n allen beseffen dat niet alleen vrouwen last hebben van zwangerschapsdiscriminatie en dat niet alleen moeders thuis willen zijn voor hun kind.