Langzaam maar zeker begint de verkiezingscampagne uit zomerslaap te ontwaken. De lijsttrekkers tuffen in hun auto’s stuk voor stuk terug vanuit hun vakantiebestemmingen, de verkiezingsborden staan pontificaal in de stad geplaatst en de eerste posters zijn reeds geplakt. Nu de sportzomer bijna ten einde is, gaat het circus echt losbarsten. Laten we eens vooruitblikken hoe het er op links aan toegaat.

Vooral de SP’ers zijn duidelijk fired up and ready to go. Met de militaire precisie van een Noord-Koreaans handbalteam lijken ze vastberaden om deze keer de grootste partij van Nederland te worden. De SP heeft het altijd al moeten hebben van een briljante grassroots-strategie en na jaren onvoorwaardelijke investering daarin, lijkt die strategie zich uit te gaan betalen. Geen partij heeft zoveel vrijwilligers en vooral: geen partij heeft vrijwilligers die zich met zoveel toewijding aan hun partij verbinden. Dat is misschien nog wel belangijker. Hoe enthousiaster de vrijwilligers die campagne voor je voeren, hoe meer ze bereid zijn te doen en hoe beter ze in staat zijn anderen te overtuigen op de partij te stemmen.

Dat de SP de te kloppen partij op links is, wisten wij natuurlijk al een tijdje, bij de PvdA lijken ze na twee mislukte verkiezingscampagnes in 2006 en 2010 ook wakker te zijn geschud. Was het eerst nog allemaal gezellig complimentjes geven, de vriendelijkheid naar de linkse vrienden gaat de komende weken even de koelkast in. Zo zette Spekman en Hamer van de PvdA keihard de aanval in op de SP. Ze moeten wel: de PvdA lijkt roemloos ten onder te gaan in de strijd tussen Rutte en Roemer. En dus trappen de sociaal-democraten vol op het gas: de SP zou een risico vormen, de SP zou te snel beloftes breken. In het betrouwbare imago van Roemer moeten deuken worden geslagen en naar een oude campagnewijsheid laat de lijsttrekker dat over aan zijn adjudanten, om zelf vooral als waardige staatsman boven het geruzie te blijven staan. Samsom, wiens energie ik nog al eens wat teveel van het goede vind, heeft wat dat betreft wel goed gekeken naar Amerikaanse campagnes. Hij heeft zijn narrative onder controle, zijn persoonlijke verhaal heeft een plek in zijn politieke visie en hij heeft het zowaar voor elkaar gekregen dat de PvdA eens geen slangenkuil is. Waar normaal gesproken prominenten in de rij staan om in verkiezingstijd hun partij neer te sabelen, lijken de rijen in de PvdA deze keer gesloten. Dat is knap.

GroenLinks probeert ondertussen de sympathie van de kiezer weer voor zich te winnen na een desastreuze periode van interne strijd. Vreemd genoeg is hierin vooral campagneleider Jesse Klaver duidelijk zichtbaar. Tof Thissen zou het waarschijnlijk beschrijven als ‘Jesse is een leuk persoon met aanstekelijk enthousiasme’, maar ook in respectvolle taal mag gezegd worden dat Klavers tomeloze energie een welkome troef is voor de partij. Helaas is energie niet voldoende. Vandaag stond het kamerlid in de krant met een voorstel dat horecagelegenheden zou moeten verplichten om gratis kraanwater te schenken. Sorry. Dat zal ik nog een keer opschrijven. Een voorstel dat horecagelegenheden zou moeten verplichten om gratis kraanwater te schenken. Tja, na het willen verbieden van vuurwerk met oud en nieuw, lijkt dit het definitieve bewijs dat GroenLinks deze keer echt geen groter verhaal heeft.

Cohen zei onlangs in een interview dat hij hoopte op meer linkse samenwerking, misschien zelfs wel een nieuwe progressieve fusiepartij. Goed plan, heel goed plan. De lijsttrekkers op links wisten echter niet hoe gauw ze het idee moesten verwerpen. Er zouden genoeg verschillen zijn, zeiden ze. Al moest er natuurlijk wel meer worden samengewerkt op links. Maar hoe ziet die linkse samenwerking er dan uit? Helder is in elk geval dat er in verkiezingstijd helemaal niet wordt samengewerkt. Het spel is baas en wat werkelijk bindt is de komende weken niet van belang. Zo gaat dat in verkiezingstijd, dat weet ik zelf ook wel, maar jammer is het wel. Laten we hopen dat het in ieder geval over meer zal dan kraanwater en andere pietluttigheden.