Ik verlies, maar ik ben beter

“Roemer is zwak in het debat.” De PvdA’er tegenover me balt zijn vuisten. “Mensen zien dat. Mensen willen eindelijk eens visie. Mensen willen geen sprookjes.”

Ik zweeg.
PvdA’ers en het eigen gelijk.
Dan kun je beter even niks zeggen.

Toen ontspande hij. Zijn vuisten gingen langzaam open. Hij zweeg. Hij keek naar de punten van zijn kalfsleren schoenen en voelde de nederlaag door zijn botten kruipen. En toen vertelde hij me zijn grootste angst: “Als we nu verliezen, is het voor de komende jaren voorbij.

Dat is de crux. Decennialang was de SP het kleine rooie broertje. Ze lachten erom. Ze namen het niet serieus. ‘Wij zaten aan het stuur, zij stonden aan de wal.’ Maar wat niemand ooit had verwacht, gaat straks gebeuren. Dat kleine rooie ettertje speelt straks de hoofdrol in de finale, terwijl Samsom staat te foeteren in de coulissen.

Het doet mij denken aan mijn tenniscarrière. Ik was 12, 13 misschien. We gingen voor het eerst competitie spelen. Maar daarvoor moesten we eerst bepalen wie als eerste geplaatst zou zijn. En dus speelden we onderlinge partijtjes. Ik speelde tegen ‘The Wall’, een muizig jochie dat alles terugsloeg. Hij had een houten racket en droeg geen tennisbroek, maar een veredelde onderbroek. En toch: ik verloor. Toen we elkaar echter bij het net de hand drukten, zei ik tegen hem: jij hebt gewonnen, maar ik ben toch beter.

De leider van de PvdA staat echter nog op de baan. Hij weet dat hij goed is. Hij weet dat hij het intelligent speelt. Hij heeft zelfs gewerkt aan zijn uitstraling. Om het publiek achter zich te krijgen, heeft hij familievriendelijk spotje laten maken. Ook ligt er een heuse glossy over hem en zijn partij, de 12.

Hij doet ook bijna alles goed. Het grote voordeel van Diederik boven Cohen is namelijk dat Diederik kneedbaar is. Als ze tegen Diederik zeggen: doe even een T-shirt aan dat strak om je gespierde torso zit, dan doet hij dat. Ook diens pakken zijn van een deftiger snit. Hij draagt lichtblauwe overhemden, omdat die kleur hem goed staat. Ook laat hij weer wat haar groeien, omdat zo’n kale biljartbal bij Pim Fortuyn goed stond, maar van Diederik een soort rooie dildo – trillend van onvrede – maakt.

Je ziet ook dat hij aan zijn uitstraling werkt. Hij wéét dat hij kefferig overkomt. Daarom krijgt hij ademhalingsoefeningen. Niet meer dat bijterige. Diederik moet ontspannen. Dan kan hij winnen. De laatste geruchten zijn dat hij moppen verzamelt, die hij in de debatten werpt als ze hem uitkomen. Iets met beren en honing.

Edoch. Ik vrees dat hij na 12 september net als ik destijds tegen zijn opponent zal zeggen: jij won. Maar ik ben beter.

Het is nog niet voorbij. Diederik staat hopeloos achter, maar de hete fase komt er nog aan. En die kan cruciaal zijn. Bij de PvdA zetten ze nu alles op die laatste debatten. Ze gaan ervan uit dat Diederik een veel beter debater is dan Emile. ‘Met name op Europa.’

Hoe het ook afloopt, Diederik heeft alles gegeven. Hij zal niet – zoals Job Cohen deze week in NRC Handelsblad deed – terugkijken en concluderen dat hij het anders had moeten doen. Cohen zei dat hij slecht was voorbereid. Als je iets niet van Diederik kunt zeggen is dat het.

Marcel Duyvestijn
Marcel Duyvestijn (1970) is praatjesmaker, als publicist, columnist en opiniemaker. Hij werkte lang bij de PvdA, maar is nu directeur-generaal van Bureau Duyvestijn, een tekst- en communicatiebureau. Schreef columns voor Intermediair, PvdA.nl en NU.nl. Schrijft nu wekelijkse columns voor De Echo en DeJaap. Spreekt ook columns uit op allerlei bijeenkomsten. Hij is initiatiefnemer van de Dag van 100 (om nieuwe ideeën te genereren voor Nederland. Edoch. Hij is vooral liefdevol lid van het leven.