Het campagnejaar 2013 (2)

Welke campagnes sprongen er het afgelopen jaar uit? Het team van BKB neemt het campagnejaar 2013 met u door. Over Ajax, Barack Obama, De Correspondent, het Rijksmuseum, Vladimir Poetin en operatie troonwisseling. Vandaag deel 2.

Het Campagnejaar 2013

Alex Klusman
Mijn moment van 2013 was zonder enige twijfel de speech van president Barack Obama bij de herdenking van Nelson Mandela in het FNB stadium in SOWETO. In mijn ogen was dit één van de mooiste speeches die Obama ooit gegeven heeft.

Zo mooi voorgedragen en zo vol prachtige woorden, zinnen en passages. De speech is niet alleen een hartverwarmend eerbetoon aan één van de grootste mensen van de afgelopen honderd jaar, maar bevat ook nog eens een niet mis te verstane opdracht van Obama aan zichzelf en andere politieke leiders in de wereld. Eigenlijk is het een must om de hele speech te kijken en het transcript mee te lezen. Maar vooruit, hier een paar wonderschone passages:

Let op de geweldige vondst over de gevangene en de cipier.

‘Mandela understood the ties that bind the human spirit.  There is a word in South Africa – Ubuntu – that describes his greatest gift: his recognition that we are all bound together in ways that can be invisible to the eye; that there is a oneness to humanity; that we achieve ourselves by sharing ourselves with others, and caring for those around us.  We can never know how much of this was innate in him, or how much of was shaped and burnished in a dark, solitary cell.  But we remember the gestures, large and small – introducing his jailors as honored guests at his inauguration; taking the pitch in a Springbok uniform; turning his family’s heartbreak into a call to confront HIV/AIDS – that revealed the depth of his empathy and understanding.  He not only embodied Ubuntu; he taught millions to find that truth within themselves.  It took a man like Madiba to free not just the prisoner, but the jailor as well; to show that you must trust others so that they may trust you; to teach that reconciliation is not a matter of ignoring a cruel past, but a means of confronting it with inclusion, generosity and truth. He changed laws, but also hearts.’

De oproep om zelf in actie te komen voor gerechtigheid spreekt mij erg aan, ook al zullen de cynici Obama meteen wijzen op Guantanamo en het NSA schandaal.

‘We, too, must act on behalf of justice.  We, too, must act on behalf of peace.  There are too many of us who happily embrace Madiba’s legacy of racial reconciliation, but passionately resist even modest reforms that would challenge chronic poverty and growing inequality.  There are too many leaders who claim solidarity with Madiba’s struggle for freedom, but do not tolerate dissent from their own people.  And there are too many of us who stand on the sidelines, comfortable in complacency or cynicism when our voices must be heard.’

En tot slot de uitsmijter dat wij allemaal op zoek moeten naar de Mandela in onszelf.

‘We will never see the likes of Nelson Mandela again.  But let me say to the young people of Africa, and young people around the world – you can make his life’s work your own.  Over thirty years ago, while still a student, I learned of Mandela and the struggles in this land.  It stirred something in me.  It woke me up to my responsibilities – to others, and to myself – and set me on an improbable journey that finds me here today.  And while I will always fall short of Madiba’s example, he makes me want to be better.  He speaks to what is best inside us.  After this great liberator is laid to rest; when we have returned to our cities and villages, and rejoined our daily routines, let us search then for his strength – for his largeness of spirit – somewhere inside ourselves. ‘

 


Loeki Westerveld
Hoe een groepje dwarse filosofen, bloggers en opiniemakers het lukte de grootste crowdfundingactie in de journalistiek wereldwijd op te zetten. En daarmee afgelopen zomer 1,7 miljoen euro ophaalden.

De Correspondent, het online, dagelijkse, advertentievrije medium dat er prat op gaat voorbij de waan van de dag te denken, bestaat inmiddels vier maanden. Ondanks kritische noten lijkt het nieuwe dagblog zeer succesvol. Dat blijkt onder andere uit de prijs voor ‘journalist van het jaar‘ die initiator Rob Wijnberg deze week in de wacht sleepte. Maar wat deze campagne zo bijzonder maakte, is dat het de initiatiefnemers lukte het immense bedrag op te halen nog vóór ze iets van werkelijke inhoud aan hun nieuwe consumenten lieten zien. Uitgever Ernst Jan Pfauth legt hier uit hoe de Correspondent tot stand kwam.

131224_CW-DeCorrespondent
 


Melchior Bussink
Hét campagnemoment van dit jaar komt natuurlijk op naam van het Rijksmuseum. Als het je als instelling lukt om na zo veel tegenslag en na zo’n lange afwezigheid alle chagrijn rond de verbouwing in één keer ongedaan te krijgen, dan doe je iets heel erg goed.

Wekenlang werd Nederland via de televisie, vanuit supermarkten en door internationale media bestookt met lofzangen op het nieuwe Rijks. Iedereen wilde er iets over zeggen. Iedereen wilde even baden in het licht dat van het Rijks afstraalde. Amsterdam kreeg een van haar kroonjuwelen terug en Nederland telde op cultureel vlak internationaal weer mee.

Inhoudelijk is de campagne van het Rijksmuseum ijzersterk gebleken. Overal klonk de boodschap door: we zijn weer open en we zijn er voor iedereen. Of je nu een veel vermogende sponsor bent of hebt meegeholpen aan de inrichting, het museum is er ook voor jou.

Directeur Wim Pijbes droeg overal waar hij dat maar kon uit dat het gebouw niet slechts een verzamelplaats van elitaire, ontoegankelijke kunst is. Integendeel, alles wat het Rijks het Rijks maakt – de collectie, de medewerkers, de locatie – vertelt het verhaal van wie we als samenleving zijn, waar we vandaan komen en tot wat voor prachtige dingen we toe in staat zijn als we daar de kans voor krijgen. Het museum als een soort spiegel van onze identiteit.

Inmiddels hebben meer dan twee miljoen (!) mensen hun weg naar het heropende Rijksmuseum gevonden. Het mooiste compliment van de campagne is misschien wel dat het aantal Nederlandse bezoekers tegen de verwachting in groter is dan het aantal buitenlandse toeristen.

 


Ilana Cukier
De campagne die de Russische president Poetin al enige jaren voert voor zichzelf lijkt dit jaar echt groots losgebarsten. Waar deze campagne eerst voornamelijk bestond uit foto’s van alleskunner Poetin met ontbloot bovenlijf, Poetin zwemmend in een ijskoud Syrisch meer, Poetin die een ijsbeer neerschiet voor wetenschappelijk onderzoek, Poetin met geweren en Poetin die een stoere motor rijdt, heeft hij nu groots ingezet om zichzelf nu echt op de kaart te zetten als wereld’s grootste badass wereldleider.

Dit begon al in 2012 met met het opsluiten van de Pussy Riot dames. Het ging verder met repressies tegen de demonstraties, een showproces hier en daar en het gevangen zetten van de bemanningsleden van het Greenpeace schip Arctic 30 in september waarmee hij er gelijk ervoor zorgde dat het alom geprezen Nederland-Ruslandjaar een fikse knauw kreeg en de betrekkingen een flinke deuk opliepen. De Russische leider liet andermaal zien dat er met hem niet te spotten valt en dat de demonstranten aangevoerd door Navalny en het Westen zich niet met hem moeten bemoeien. Hij krijgt het niet warm of koud van wereldleiders zoals de Franse president Hollande en de Duitse president Gauck die aangaven de Spelen te boycotten. De tsaar trekt zich van niemand wat aan.

Toch deed ook Poetin gister een onverwachte stap. Waar hij al eerder amnestie verleende aan de bemanning van het Greenpeace schip en waarschijnlijk ook aan Pussy Riot, werd gister bekend dat ook voormalig oliemagnaat Chodorkovski na tien jaar gevangenisstraf amnestie wordt verleend. Dit genereuze gebaar was ter gelegenheid van de twintigste verjaardag van de Russische grondwet. Nu lijkt Poetin wel gek om zijn aartsvijand vrij te laten, maar dit laat alleen maar meer zijn zelfvertrouwen zien om politieke gevangenen vrij te durven laten. En dan zijn de Spelen in Sochi, ook wel de Putin Games, nog niet eens begonnen. 2014 beloofd ook weer zo’n mooi jaar te worden voor Poetin. Ik kijk uit naar foto’s van een Poetin met ontbloot bovenlijf op de Olympische skischans.

 


Justin Koornneef
Elke Ajacied (en elke voetballiefhebber) krijgt hier kippenvel van. Stichting Opkikker laat in nog geen anderhalve minuut precies zien waarom ze een relevante stichting zijn. Dat vind ik nog wel de mooiste campagneles: een video van 1,5 minuut kan de kern van je organisatie tonen aan de buitenwereld. Veel organisaties vragen zich vaak af: ‘hoe ga ik viral? Hoe kan ik ervoor zorgen dat iedereen dit filmpje gaat bekijken?’ Neem vanaf nu Stichting Opkikker als voorbeeld: maak kwaliteit, vertel een mooi verhaal en laat grote socialmedia-accounts het eerste zetje geven.

 


Liane Wilke
De inhuldiging van de nieuwe de koning was hét Nederlandse televisiemoment van 2013. De PR-machine van het Koningshuis draaide op volle toeren. Demonstreren mocht, maar wel op vooraf bepaalde plekken. En toen de campagneleider en een activiste van het Nieuw Republikeins Genootschap toch tot de Dam wisten door te dringen werden zij hardhandig weggewerkt.

Het programma liet toe dat de nieuwe Koning zich van twee kanten liet zien. Gehuld in een hermelijnen mantel legde hij de eed af en zong het Wilhelmus, om vervolgens in black tie bij Armin van Buuren op het podium aan te schuiven. Nederland was onder de indruk, van prinses Beatrix die haar emoties ternauwernood de baas was tot de prinsesjes op het balkon. En niet alleen voor de gemiddelde Nederlander was het een bijzondere dag. Ook de door de NOS in het leven geroepen “experts” konden hun enthousiasme nauwelijks onderdrukken. Vanuit een ‘glazen huis’ op de Dam maakte – een voor mij nog altijd onbekende ‘expert’ – selfies met het Paleis op de achtergrond. Rachid Finge peilde het sentiment onder de Nederlander via de social media. Aan een stukje duiding geen gebrek.

Willem Alexander stuurde de burgermeester van Amsterdam na afloop een sms, in kapitalen: HEEL VEEL DANK!!! Het was volgens de nieuwe Koning een onvergetelijke dag geweest, die naar meer smaakte.

En zo was het ook.