Greenpeace voert actie voor actievoerders van Greenpeace

Greenpeace is op aarde om de ‘Arctic 30’ te bevrijden uit de Russische cel. Althans, dat doet hun homepage geloven. Het is bijna lullig voor Amnesty International hoezeer Greenpeace zich op hun terrein begeeft. Milieuclub verzamelt handtekeningen voor mensenrechten? Het is niet meer dan logisch dat je als organisatie achter je mensen staat, maar hier komt een klassiek dilemma in goede-doelen-land aan het licht: de dunne lijn tussen doen wat je belooft en bouwen aan je eigen voortbestaan.

In 1971 testte de Amerikaanse regering een atoombom in Amchitka, Alaska. Een protestbeweging uit Vancouver stuurde een boot om hun zorgen over het milieu en de wereldvrede over te brengen. Dat schip kreeg de naam Greenpeace. Anno 2013 is het protesteren per boot nog steeds het voornaamste handelsmerk, maar is de organisatie uitgegroeid tot een soort non-profit multinational met aftakkingen in meer dan 40 landen.

Alles evolueert en zo bleef het groene over terwijl de vrede ver te zoeken is. Greenpeace voert haar acties op krijgslustige wijze. Een campagne is pas geslaagd als de walvisboot of het boorplatform geënterd is en behangen met spandoeken vol ronkende spreuken. Greenpeace activisten zijn de durfals van het internationale protesteren. Kennelijk is dit minder risicovol dan het lijkt, want Greenpeace gaf afgelopen zondag toe met celstraffen nooit rekening te hebben gehouden. En precies dat gebeurde in Rusland dus wel.

Het zou vrij extreem zijn als Rusland echt over gaat tot gevangenisstraffen van zeven tot vijftien jaar voor hooliganisme respectievelijk piraterij. Dat Greenpeace dat koste wat kost probeert te vermijden mag geen verbazing wekken. Maar inmiddels dringt de ‘free the arctic 30’ campagne het milieu zozeer naar de achtergrond dat het bij sommigen toch moet gaan wringen.

Donateurs trekken de portemonnee primair voor het doel van een organisatie, niet voor het salaris van de directeur of het onderhoud van het hoofdkantoor. Het zogenoemde ‘antistrijkstokbeleid’ en de illusie van de gratis organisatie was één van voornaamste succesfactoren van Alpe d’HuZes. De meeste gulle gevers begrijpen ook wel dat elke organisatie een percentage van de inkomsten (liefst zo min mogelijk) aanwendt voor overheadkosten en communicatie. Maar in het geval van de ‘Arctic 30’ wordt het wel heel meta: Greenpeace voert actie voor actievoerders van Greenpeace.

Ik kan mij voorstellen dat ‘Free the Arctic 30’ nu vooral energie geeft; een campagnedoel dat duidelijker en concreter is dan de meeste milieukwesties; een moreel verheven David tegen de onredelijke boosaardige Goliath. Maar hoe lang accepteert je achterban dat je eigenlijk het werk van Amnesty International doet? En uit welk potje betaal je de borg van € 45.000,- voor de scheepsarts? Zomaar twee dilemma’s voor Greenpeace in deze kwestie en er gaan er vast nog vele volgen. Zolang dit alles duurt is publiciteit gegarandeerd. Maar hoe lang straalt dit verhaal nog positief af op Greenpeace?