Ernst-Jan Pfauth: ‘Verbeter jezelf, wees dankbaar’

Ernst-Jan Pfauth (1986) is uitgever en mede-oprichter van De Correspondent en alumnus van de BKB Academie. Zijn reeks over leven in een prestatiemaatschappij, zijn podcast met Alexander Klöpping en zijn nieuwsbrief over media hebben mij stuk voor stuk in mijn werk en privéleven verder geholpen. Zo ben ik mede dankzij hem begonnen met het interviewen van mensen die ik bewonder. Het kon ook niet anders dan dat ik hem een mailtje stuurde om te praten over zijn nieuwe boek, social media en zijn toekomst in New York.

ernst-jan-pfauth-de-correspondent

Hoe ben je begonnen met schrijven?
“Ik wilde altijd wel schrijven, maar het begon tijdens een stage in New York. Ik wilde graag mijn ervaringen plaatsen in een krant. Een tikje naïef. Alle kranten wezen mij af. Toen dacht ik: fuck it. Ik begin zelf wel een ‘krant’. Dat werd een blog genaamd Spotlight Effect. Later gingen ook studiegenoten ervoor schrijven en werd het een soort groepsblog, waarbij iedereen vanuit zijn interesse schreef.”

Wanneer ben je met zelfverbetering begonnen?
“Als ik vroeger een toespraak gaf, begonnen mijn handen te trillen. Een toost voor familie bij een kerstdiner? De wijn klotste al bij de eerste woorden over de rand van mijn glas. Dat was nooit een groot probleem, tot ik voor mijn werk presentaties moest geven. Na mijn eerste speech gaf mijn toenmalige baas mij, heel subtiel, een boek over spreken in het openbaar. Omdat ik iemand wilde zijn die goed kon speechen én mijn baan wilde houden, las ik het boek twee keer achter elkaar. Vervolgens accepteerde ik élke uitnodiging om ergens te komen praten. Na een paar maanden oefenen stopten mijn handen met trillen. Nog steeds heb ik liever geen briefje of microfoon vast, maar door de tips uit het zelfhulpboek van mijn baas en het vele oefenen was ik diegene geworden die ik wilde zijn: iemand die mensen mee kon nemen in een speech.

Toen dacht ik: wat kan ik nog meer aan mezelf verbeteren? Het was het begin van een jarenlange liefde voor efficiënter en beter leren werken. Ik las talloze zelfhulpboeken en -blogs. Ik begon er een rubriek over op de journalistieke site De Correspondent en schreef stukken over opruimen, time-management, to-do-lijsten en productiviteitsapps.”

Toch gaat je nieuwe boek niet alleen over zelfverbetering, maar ook over dankbaarheid: Genieten van wat je al hebt. Waarom?
“Toen ik de zelfverbeteringsreeks voor De Correspondent ging schrijven, ging ik nog intensiever aan de slag met zelfverbetering. Ik was continu bezig met wat er beter kon. Met als gevolg dat ik nooit genoot van wat ik nu had. Ik was 30, met een mooi huis, lieve vrouw, prachtig kind en fijne vrienden, maar ik was alsnog chronisch ontevreden. Daar moest ik iets mee doen.

Toen ik hierover begon te lezen, bleken meer mensen het moeilijk vinden om dagelijkse voldoening te krijgen. Je ziet het ook in de cijfers: meer dan een miljoen Nederlanders heeft burn-outsymptomen. Mijn hoofdvraag werd: waar halen we voldoening uit?”

En hoe doen we dat dan?
“Door het gebruik van vier strategieën kan je meer voldoening uit je leven halen:

1. Je werk en hobby’s en projecten zien als oefenen;
2. Ruimte maken voor flow en rust in je leven;
3. Je leren richten op anderen;
4. Actief oefenen in dankbaar zijn.

Dankbaarheid heeft namelijk een superduidelijke samenhang met geluk. Je bent gek als je dat dan laat liggen. Het heeft allerlei voordelen. Je wordt optimistischer, empathischer en piekert minder. Het is heel mooi hoe David Van Reybrouck het omschrijft in zijn boek Vrede kun je leren: ‘Een eeuw geleden hadden mensen een slechte fysieke hygiëne, maar als je daarover begon dan was dat gek. Nu vinden we dat belangrijk. Hetzelfde kunnen we zeggen over mentale hygiëne.’ Dat kan nog veel beter. Ik hoop dat mijn boek daarbij helpt.”

Leven we dan nu in mentaal onhygiënische tijden?
“Ik was er een eeuw geleden niet bij, maar ik zie nu enorm veel prikkels om ons heen die niet per se goed zijn voor ons geluk. Bijvoorbeeld social media. Wanneer je die gebruikt zoals de advertentiebedrijven willen dat je dat doet, dan word je daar niet gelukkiger van. Er zijn heel veel prikkels die goed zijn voor bedrijven, maar niet zo goed voor onszelf. We moeten er daarom actief mee bezig zijn.”

Er zijn al heel veel zelfhulpboeken. Wat maakt die van jou dan anders?
“Ik heb ze bijna allemaal gelezen en samengevat, haha. Het is naast de inhoud ook de vorm. Na het lezen van een boek vergeet je vaak waar hij over ging. Met dit boek kun je meteen aan de slag. Het is voor driekwart leeg, waardoor je een half jaar lang elke dag kan oefenen in dankbaarheid. In die zin is het geen boek, maar een tool.”

Hoe ziet jouw week eruit en welke methodes gebruik jij?
“Ik probeer een ritme in mijn weken te krijgen. Zo heb je sociale activiteiten (zoals vergaderen en interviews) en individuele activiteiten (het lezen van een boek of het schrijven van een plan). Die verschillende activiteiten probeer ik bij elkaar te plannen. De ochtend heb ik voor mezelf en de middag voor vergaderingen. Elke vrijdag is dan mijn bestuursdag. Zo komt er veel structuur en ritme in de week. Soms maak ik ’s middags een wandeling, om mijn gedachten te ordenen. Eigenlijk zou ik een dutje moeten doen. Dat lijkt lui, maar daar word je frisser van. NASA en Google hebben hier ook al onderzoek naar gedaan en dat werkt gewoon goed.”

Toch zijn dat de mensen die je moet overtuigen. Die vinden dat het lui is. Wat zou je tegen hen zeggen om je boek te verkopen?
“Ik denk dat ik het economische perspectief zou benadrukken. Het geeft je zoveel en kost enorm weinig tijd. En de weg die we nu bewandelen, zorgt voor een epidemie aan burn-outs. Ik hoop gewoon dat mensen met elkaar in gesprek gaan over hoe je werk of privéleven kan verbeteren. We moeten er echt meer over praten.”

Is het Dankboek een soort afsluiting?
“Het is wel bedoeld als een afsluiting van die serie. De komende tijd gaan Rob Wijnberg en ik namelijk voor twee jaar naar Amerika om The Correspondent op te zetten. Daar gaan wij ons helemaal op focussen. We beginnen met veel onderzoek in samenwerking met professor Jay Rosen van de NYU om te kijken wat de beste manier is om het concept aan het Amerikaanse publiek voor te stellen. Als we die manier hebben gevonden, dan gaan we daar achteraan. Daarnaast gaan we ook een netwerk opbouwen met journalisten die graag online schrijven, samenwerken en een duidelijke niche hebben.”

Dream out loud is een van de pijlers van BKB. Wat is jullie droom?
“Dat de verdiepende journalistiek die we in Nederland met een groep experts maken wereldwijd kunnen doen. Een mondiale versie dus. Het is zonde dat we alleen gebruik maken van het Nederlandse perspectief. Dit is altijd onze droom geweest.”

Zijn boek ligt vanaf nu in de winkel. Je kunt hier gratis het eerste hoofdstuk van het Dankboek lezen, of het bestellen via De Correspondent.

Foto: De Correspondent / Ernst-Jan Pfauth.

Reacties

blog comments powered by Disqus