Een verkiezingscampagne winnen in 140 tekens

Je bent het misschien al vergeten, maar afgelopen maart gingen we naar de stembus. Maandenlang hebben politici geprobeerd onze aandacht te trekken in de hoop op onze stem. Traditioneel zijn politieke campagnes namelijk een strijd om aandacht. Online kanalen zijn belangrijker dan ooit in die strijd. Hoe relevant is Twitter eigenlijk voor een campagnestrategie anno 2017?

De media spelen een sleutelrol in het vergroten van electoraal succes. Uit onderzoek blijkt ook dat media-aandacht gerelateerd is aan het aantal (voorkeurs)stemmen dat een kandidaat krijgt. Online kanalen als Facebook, Instagram en Twitter worden op allerlei manieren gebruikt om aandacht te trekken. Met name Twitter is een veelbesproken medium, hoewel het gebruik van Twitter de afgelopen jaren alleen maar is gedaald. Tijd om in te zoomen op de rol van Twitter bij de campagnes.

Twitter, wie doet dat nog?
Laten we eerst bekijken wie er eigenlijk op Twitter zitten. Want je denkt misschien: wie doet dat nog, Twitter? De gebruikers zijn grofweg in te delen in drie groepen: politici, journalisten en het publiek. Daarvan zijn met name politici en journalisten goed vertegenwoordigd. Zo is ruim 90 procent van de politici in het bezit van een Twitter-account. 95 procent van die groep plaatste tenminste één tweet tijdens de campagne.

Voor journalisten is er zelfs een heuse Twitter-gids waarin zij gerangschikt worden op aantal volgers. Kortom, journalisten en politici op Twitter zijn een vrij nauwkeurige afspiegeling van hun beroepsgroep. Dat geldt echter niet voor het publiek dat zij proberen te bereiken. Twitter-gebruikers uit deze groep zijn namelijk vaak politiek-geëngageerd en hebben een sterke politieke voorkeur.

Een belangrijke les voor campaigners is dat je je moet richten op de zwevende kiezer. In andere woorden, waarom zou je je op Twitter begeven als daar geen kiezers te winnen zijn?

Meer stemmen door Twitter?
Het antwoord op deze vraag is dat er wél stemmen gewonnen kunnen worden via Twitter, maar niet per se op Twitter. Journalisten gebruiken tweets namelijk in hun verslaggeving, bijvoorbeeld als quote of als startpunt voor een verhaal. Twitter is daarmee een soort persbericht 2.0 geworden, met als grote voordeel dat een tweet van 140 tekens binnen een mum van tijd online gezet kan worden.

Dit sluit naadloos aan bij de behoefte van de hedendaagse journalist, die steeds minder tijd heeft om verhalen te schrijven. Door de opkomst van online media is het publiek verwend geraakt door al het snelle aanbod van nieuws. Mede daardoor is de tijdsdruk op de journalisten enorm toegenomen. Daardoor belanden tweets van politici toch bij het grotere publiek. Kortom, door tweets te plaatsen, krijgen politici meer aandacht in het nieuws, waardoor ze uiteindelijk meer stemmen krijgen.

Twitter is anno 2017 dus nog steeds een relevant campagnemiddel. Zolang journalisten blijven schrijven over tweets zullen politici hun ongefilterde mening blijven geven op het medium. Of het plebs actief blijft op Twitter doet er dan ook niet toe. Via de media komen we toch wel te weten hoe de ene politicus de ander photoshopt of aangeeft echt niet samen te willen werken met de ander.

Dit blog is gebaseerd op de resultaten uit mijn masterscriptie voor de master Communicatiewetenschap, richting Politieke Communicatie aan de Vrije Universiteit te Amsterdam. Wil je meer details? Tweet mij of stuur een persoonlijk bericht @tomtebuck.

Foto: Pixabay.