Een trap in mijn buik

8 Februari 2016. Twee weken na de abortus. Ik voel me goed. Nog moe van de ingreep en de hormonen, maar ook sterk: sterk in mijn lichaam, sterk in mijn vrouw-zijn. En vandaag is een grote dag: ik ga Hillary Clinton zien! We zijn in een schoolgebouw in New Hampshire voor een Hillary-rally. Nog een uurtje wachten en dan zal ze het podium betreden.

Planned Parenthood

“Would you mind putting on this shirt?” vraagt een meisje van in de 20 terwijl ze me een roze t-shirt aangeeft. Op het shirt staat in grote witte letters ‘I Vote. Planned Parenthood Action.’ Planned Parenthood is een grote Amerikaanse organisatie die zich inzet voor reproductive rights en pleit voor toegang tot anticonceptie, abortus, betaalbare zorg en seksuele educatie. Eerder schreef ik al over de omstreden geschiedenis van de organisatie. Planned Parenthood is fervent Hillary-supporter, en de steun is wederzijds. Zo prezen ze elkaar regelmatig op Twitter en Instagram.

Ze moest eens weten, dacht ik, toen ik het shirt van het meisje aannam. Ze moest eens weten hoe vaak ik dacht: stel dat ik elders was geboren? In een land waar abortus slecht toegankelijk is, waar niet elke dokter je wil helpen, waar wat ik heb gedaan strafbaar is? Het is een vreselijke, mensonterende gedachte dat niet alle vrouwen dezelfde informatie en keuzevrijheid hebben als ik.

Ik wist dat het een big deal was: Hillary, een vrouwelijke presidentskandidaat. Maar pas op dat moment besefte ik me echt wat er op het spel stond. Wat het zou kunnen betekenen voor vrouwen in de Verenigde Staten als niet Hillary maar Ted Cruz of Donald Trump – mannen die vrouwen het recht op hun eigen lichaam wilden ontnemen – zou winnen. Dat een organisatie als Planned Parenthood moet bestaan, is het rechtstreekse resultaat van 230 jaar regering onder 44 mannelijke presidenten en een systematische meerderheid van mannelijke senatoren, gouverneurs en andere overheidsbeambten.

Het moment waarop Hillary op die koude dag in februari het podium beklom en een dijk van een speech gaf, was onbeschrijfelijk. Het was magisch. Deze vrouw was in de running voor president van de Verenigde Staten! Nooit eerder in mijn leven had ik een vrouw gezien die zo succesvol is. Voor mannen is dit misschien moeilijk om je voor te stellen; dat je nog nooit in je leven iemand hebt gezien die ook maar in de buurt komt van zo’n hoge positie. Laat staan kans maakt op het presidentschap van de Verenigde Staten. Maar voor mij was dat de realiteit.

Het was in mijn omgeving niet populair om te zeggen: ik steun Hillary omdat ze vrouw is. Maar het is waar. Haar vrouw-zijn betekent iets. Voor mij, voor haar beleidsplannen, voor alle vrouwen die nu leven en alle meisjes die nog zullen opgroeien. Ik had kippenvel toen Obama de eerste zwarte president werd. En mijn hart gloeide bij de gedachte dat Hillary hem zou opvolgen als eerste vrouw.

De afgelopen weken hoorden we steeds de vraag: zijn de Verenigde Staten klaar voor een vrouwelijke president? Het antwoord bleek deze week een keiharde nee. De stemmers wisten dat Trump een seksist is, wiens uitspraken bewijzen dat hij geen enkel respect heeft voor vrouwen. Hij koos zelfs een running mate die al jaren beleid voert om vrouwenrechten te ondermijnen. En toch vinden miljoenen mensen – zelfs vrouwen zelf – dat niet erg genoeg om dan maar niet op dit ellendige duo te stemmen.

Deze verkiezing is een overwinning voor het patriarchaat. Het bewijs dat vrouwen dan wel kiesrecht hebben, maar dat ze nog steeds bar weinig waard zijn in de ogen van een groot deel van de bevolking. En misschien kun je vrouw-zijn pas echt begrijpen als je het lichaam en de ervaringen hebt van een vrouw. Maar dat zoveel mensen niet voor ons wilden opkomen, dat is een trap in mijn buik – en die heb ik al genoeg meegemaakt.