Een profeet achter glas

Hugo Chávez is niet meer. Vandaag is zijn uitvaart onder toeziend oog van enfants terribles als Mahmoud Ahmadinejad, Raoul Castro en Desi Bouterse. Daarmee verliest deze wereld een groot campaigner. Dat zijn socialistische politiek Venezuela niet alleen maar vooruit heeft geholpen, laat ik in deze necrologie maar even buiten beschouwing. Dit is immers een campagneblog. Het gaat hier om het spel en niet om wat er nadien met de knikkers gebeurt.

Chávez kreeg regelmatig het verwijt een populist te zijn. Populisme heeft vele tegenstanders. Zij worden giftig als hun welbespraakte vijanden de zaken simplificeren voor het volk. Het riekt naar vuil spel, oneerlijke weergave van de feiten. De populist daarentegen begrijpt dat zijn publiek helemaal niet zit te wachten op feiten. Het volk zorgt toch wel voor zichzelf. De taak van de politicus is in de kern slechts het bieden van vermaak in de sleur van alledag.

Zulks was in ieder geval de taakopvatting van Hugo Chávez, de schrik van het vrije westen. Bekijk ter illustratie de fotoserie die NRC In Beeld publiceerde van Chávez’ carrière. Het is één lange aaneenschakeling van internationale provocaties, ontmoetingen met het volk en schelmenstreken. Never a dull moment. IJzersterk is de foto waarop een ondeugende Chávez achter het stuur zit van een kleine witte auto, met op de bijrijdersstoel zijn vriend en collega Gaddafi. Je ziet de scene in de hemel (of hel voor mijn part) al voor je, waarin de heren weemoedig op dit moment terug kijken. ‘Jongens waren we!’

Anders dan Gaddafi zal Chávez niet alleen in het hiernamaals maar ook in onze wereld verkeren. Zijn lichaam wordt gebalsemd en ‘tot in de eeuwigheid’ tentoongesteld in een glazen tombe in het Museum van de Revolutie in Caracas. Een welkom alternatief voor de Venezolaanse zondagmiddag, die toch wat leeg zal worden zonder Alo Presidente; het urenlange programma waarin Chávez wekelijks zingend en speechend de rest van de wereld de maat nam.

Vorige maand zag ik in het nationaal museum van Egypte de mummies van farao’s en hun huisdieren. Fenomenaal geconserveerde lichamen. Zelfs delicate lichaamsdelen als oren en wimpers waren na 3000 jaar nog in tact. Geheel paraat om na terugkeer uit het dodenrijk wederom op te treden als machtige koningen. Tot dit illustere gezelschap treedt nu ook Chávez toe. Zodat hij ooit, naar de openbaring van zijn vriend Ahmadinejad ‘samen met Jezus Christus en Imam Mahdi terug kan keren op aarde om vrede, gerechtigheid en vriendschap te vestigen.’

Zo krijgt Chávez postuum de hoogste titel die er op het gebied van campagnes bestaat: profeet.