Een ode aan Angela Merkel

Liebe Angela,

Voordat ik aan deze ode begin, moet je goed begrijpen: ik ben geen fan van het CDU, maar ik ben wel fan van jou. Toen ik in 2010 in Berlijn woonde, leerde ik je pas echt goed kennen. Als zelfs mijn linkse Berlijnse vrienden bewondering voor je hadden, dan moest er wel iets bijzonders aan je zijn.

angela_merkel_portrait

In 2010 zette je Duitsland ook voor mijn Nederlandse vrienden weer op de kaart met de Energiewende. De voorloperspositie die jij innam en waar je Duitsland in meetrok, leverde veel respect op. Hier zou menig (mannelijk) leider inclusief onze eigen premier nog wat van kunnen leren.

Toen jij in 2012 met Griekenland onderhandelde over de bezuinigingen en je ‘dochter van Hitler’ werd genoemd en er posters verschenen van jou met een Hitler-snor, had ik medelijden met je. Onverwoestbaar rechtte jij echter je rug en vervolgde jij met Schäuble aan je zijde de ingeslagen weg waarvan jij geloofde dat deze het beste was.

Ik ken veel mensen die je zijn gaan bewonderen toen je in augustus 2015 met je opmerking “Wir schaffen das” ruimte gaf voor een progressief vluchtelingenbeleid, maar mijn liefde gaat verder. In een politieke wereld waar beeldregie, spindoctors en woordvoerders alles bepalen – dingen waar ik me vrijwel dagelijks mee bezig houd – ben jij een welkome afwisseling. Het grijsblonde kapsel, je eeuwige uniform bestaande uit een zwarte broek, zwarte pumps en een jasje dat ik inmiddels al in alle kleuren van de regenboog voorbij heb zien komen, zeiden, hoewel inmiddels jouw handelsmerk, een duidelijk fuck you naar allen die vonden dat jij je beter of vrouwelijker moest kleden. Je doet (of lijkt in ieder geval te doen) wat je wil.

Jouw rustige houding is een welkome afwisseling tussen alle ijdele mannelijke wereldleiders. Waar je in het begin van je regeerperiode nog zoekende was hoe je jezelf een houding moest geven en vooral hoe je je handen moest houden, werd die ruitvormige houding afgelopen verkiezingen zelfs symbool van de verkiezingscampagne. Met een poster van 2379 m2 naast Berlin Hauptbahnhof kon niemand meer om de Merkel-raute heen.

Desondanks kreeg je het afgelopen jaar een flinke bak kritiek over je heen. Duitsland werd overspoeld door vluchtelingen en zie je wel, riepen de populisten afgelopen december na de terroristische aanval bij de Gedächtniskirche in Berlijn, dat krijg je van dat “Wir schaffen das”. In plaats van direct je gedachten uit te kotsen op Twitter of Facebook, duurde het een dag voordat je reageerde. Je reactie was scherp doch bedachtzaam, waarbij je alle Duitsers probeerde te verenigen. Want die eenheid van Duitsland is voor jou als kind uit de DDR onlosmakelijk met jouw regeerwijze verbonden.

En nu ga je ondanks alle kritiek die je over je heen kreeg toch weer op voor een vierde termijn als Bondskanselier. Gepusht door Barack Obama om Europa als de laatste verdediger van het vrije Westen te beschermen tegen de grappen en grollen van Donald Trump en Brexit-leider Theresa May. Liebe Angela, misschien zou je liever wandelen in Zuid-Tirol of elke avond keftedes willen eten bij je favoriete Griek, maar ik heb nog niet genoeg van je. Makkelijker wordt het niet, maar ik hoop dat jij de komende vier jaar nog steeds een leidend licht in duistere tijden kunt zijn.

Liebe Grüße,

Ilana

Ilana Cukier sprak deze column uit tijdens de Tegenlicht Meet Up in Pakhuis de Zwijger op woensdag 12 april.

Foto: FNDE / Wikimedia Commons.