Een lesje politiek uit The Get Down

De Bronx in de jaren zeventig heeft meer gelijkenissen met de huidige samenleving dan je zou denken of willen. De Netflix-serie The Get Down, geproduceerd door Nas, neemt ons mee terug naar die tijd. De serie is een overvolle, chaotische, maar ook een mooie, ontroerende, muzikale en politieke serie over het leven in de Bronx.

Kijkend door de ogen van politici, ondernemers, kerkgangers, weldoeners en jongeren is mijn les dat iedereen twee gezichten, dubbele belangen en een gezonde dosis opportunisme heeft. En dat is oké. Neem Ezekiel, een jonge woordtovenaar die, smoorverliefd op Mylene, niks liever wil dan beroemd worden en de Bronx ontvluchten.

De oom van Mylene, de gladde Francisco ‘Papa Fuerte’ Cruz, komt op voor de vaak genegeerde inwoners van de buurt en heeft grootse plannen voor een woningcomplex. En dan is er de sluwe Ed Koch, burgemeesterskandidaat, die maar al te goed weet dat hij ook de stemmen uit de Bronx nodig heeft.

De levens van de personages lijken ver uit elkaar te liggen, maar uiteindelijk hebben ze elkaar allemaal nodig, en zijn ze bereid daarvoor hun principes opzij te zetten. Want ja, door eigenbelang, drang om te overleven, of populariteit heb je ook opportunisme nodig. En dat is geen vies woord, het is eigenlijk heel logisch en begrijpelijk.

Zo laat Papa Fuerte zijn steun voor de tegenkandidaat van Koch varen, omdat Koch hem belooft dat het wooncomplex er komt onder zijn bestuur. Koch weet dat hij moet geven, om te nemen. En Ezekiel laat zich inzetten als ‘ghettomascotte’ en spreekt zijn steun uit voor Koch en zo tegen de wereld waar hij en zijn vrienden zelf in leven, die van de hiphop en graffiti.

Want ja, mensen gaan past echt hard rennen als ze gedreven worden door hun levensdrang, voor zelfbehoud en hun idealen. Ook als dat betekent dat ze ook hun andere gezicht moeten laten zien.

En ja, de uitruil van principes, zoals het huidige kabinet dat heeft gedaan, of het opportunisme tijdens de Amerikaanse verkiezingen, doen het wantrouwen in de politiek natuurlijk geen goed. Maar veranderen zal het niet vrees ik. Dus laten we die schijnheiligheid opzij zetten en open zijn over het politieke spel. Transparant zijn over de soms dubbele belangen, de realiteit van campagne voeren en besturen en de koehandel in de politiek. Hopelijk leidt een reality check uiteindelijk tot een (licht) herstel van vertrouwen.

En zo kijk je dan opeens heel anders naar Ed Koch, Papa Fuerte en Ezekiel als ze samen op een podium staan tijdens een verkiezingsrally. Laten we het niet ontkennen, maar laten we het omarmen. Het zijn net mensen, toch?

Foto: screenshot The Get Down, Netflix.