Een bloemetje voor Shell?

Zou Greenpeace-directeur Sylvia Borren een bloemetje hebben meegenomen voor Shell-topman Dick Benschop toen ze deze zomer inbrak in zijn directiekamer? Het zou wel op zijn plaats zijn. Want wat Shell voor de milieu-organisatie betekent, daar kan geen donateur tegenop.

Keer op keer komt het bedrijf met enorm mediagenieke projecten op plekken waar het milieu kwetsbaar is of de bevolking stevig wordt onderdrukt. Shell begrijpt ook wel dat dat allemaal lastig te verkopen is. Maar zolang u en ik er warmpjes bij willen zitten in de winter is er markt. En waarom zou je die aan de concurrent laten? Geboord wordt er toch!

Zo begon Shell gisteren met proefboringen naar olie in de Noordelijke IJszee boven Alaska. Vandaag werden die boringen alweer gestaakt omdat er een grote ijsklomp in de buurt drijft. Daarmee kwam de veiligheid van personeel en milieu in het geding. Koren op de molen van Greenpeace dat daar al voor waarschuwde. Op de speciale actiesite Stop Shell staat te lezen: “Door de extreme weersomstandigheden is het risico op een lek vele malen groter dan normaal.” Oké, dat klinkt logisch.

Maar nu komt ie: “Bovendien hebben we fossiele brandstoffen niet eens nodig. Schone energie, bijvoorbeeld van zon en wind, is allang haalbaar en betaalbaar.” Nou dan weten ze meer dan ik. Zonne-energie begint wat te worden, maar als we het nu al helemaal van ‘schone energie’ zouden moeten hebben, dan kunnen we maar beter heel snel beginnen met het breien van extra warme truien. Het maakt de uitsmijter op stopshell.nl wel weer toepasselijk: “Want de Noordpool is ook van jou!”

Tja, Greenpeace en de waarheid, het blijft een lastige combinatie.

De tekst over de Noordpool brengt mooie herinneringen terug aan de beruchte campagne die Greenpeace in de jaren negentig voerde rond de olieopslagboei ‘Brent Spar’. Dit platform werd na vijftien jaar trouwe dienst door een pijpleiding overbodig. Volgens eigenaar Shell was afzinken in de diepzee de beste optie, ook voor het milieu.

Greenpeace had berekend dat er zeker nog 5000 ton olie in zat die schade toe zou brengen aan vissen en andere zeebewoners. Reden om op te roepen tot een wereldwijde boycot van Shell-tankstations. Uiteindelijk zwichtte Shell voor de publieke druk. De ‘Brent Spar’ werd ontmanteld aan land en verwerkt tot een nieuwe kade in het Noorse plaatsje Makjarvik. Campagne geslaagd dus. Een Noors onderzoeksbureau toonde later echter aan dat Greenpeace de overgebleven olie met een factor 1000 waarschijnlijk bewust had overdreven.

De vraag diende zich aan hoever je de waarheid mag verdraaien in je campagneboodschap? Een vraag waar Greenpeace kennelijk nog altijd mee worstelt.

Maarten van Heems
Maarten van Heems is partner bij BKB en fervent wielrenner. Hij werkte aan campagnes voor onder meer KNVB, Alliander, ministerie van SZW, Movember en Tibet. Maarten doet de Europese PR voor Junkie XL en geeft campagne- en communicatietrainingen in Oost-Europa, het Midden-Oosten en Zuid-Afrika. Hij studeerde eerder Geschiedenis in Amsterdam en Russisch in Odessa.