De twijfels van een rechtse kiezer

Ze zeggen dat links is versplinterd. Rechts kan er ook wat van, met VNL als serieuze optie onder de nieuwe partijleider Jan Roos. En dan heb je nog CDA, VVD, PVV, SGP en in mindere mate de ChristenUnie. Een rechtse kiezer heeft wat te kiezen straks – maar op wie moet hij stemmen?

Is er ruimte op rechts? Als we het aantal partijen dat vecht om de gunst van de rechtse kiezer zien, dan is het antwoord ja. We hebben, de progressieven van D66 uiteraard niet meegerekend, vijf centrum-rechtse landelijke partijen: CDA, VVD, PVV, SGP en VNL. Rechts staat op een prima meerderheid van 77 zetels in de peiling van Maurice de Hond van afgelopen zondag – VNL staat sinds Jan Roos op twee zetels, afgesnoept van VVD en PVV.

Er is ook nog de ChristenUnie, die onder partijleider Gert-Jan Segers een tikkie rechtser is dan onder voorganger Arie Slob, maar die uiteindelijk gewoon links op het politieke spectrum staat. Dat is niet alles: in aanloop naar 2017 kunnen de echte ideologische hardliners op de Libertarische Partij stemmen (ze komen overigens nooit in de buurt van één zetel) en Trots op Nederland is nog steeds niet helemaal dood. Kortom, rechts is anno 2016 net zo versplinterd als links.

Die versplintering zorgt ervoor dat het volgende kabinet minstens uit vier partijen bestaat, wat de daadkracht en duidelijkheid niet ten goede komt. Ik zie liever een twee- of driepartijensysteem met een links-progressief en een rechts-conservatief blok, maar voor nu moeten we het doen met de trend dat meer in plaats van minder partijen zetels halen in 2017. Wat moet een rechtse kiezer met zoveel rechtse partijen? Ik ben rechts – ik stem nooit links van het CDA – en ik heb geen idee.

Ik twijfel continu over wat ik op landelijk niveau moet stemmen. Het is een traditie: op het laatste moment, tijdens de wandeling naar de stembus bij een basisschool bij mij om de hoek, maak ik mijn definitieve keuze. Die twijfel vind ik prima. Er is geen rechtse partij die 100 procent bij mij past, dus ik ga mezelf niet verbinden aan één landelijke partij. Ik ben een zwevende, een politiek dakloze zo je wil, rechtse kiezer. Steeds kijk ik naar wat ik belangrijk vind (Defensie, realistische buitenlandpolitiek, lagere belastingen, meer vrijheid), wie mijn ideeën het beste verwoordt en welke politicus – partijleider of backbencher – mij aanspreekt.

Mark Rutte is een hartelijke man die met iedereen kan samenwerken, maar dat is precies het probleem voor veel rechtse kiezers. Sybrand Buma is de afgelopen zomer onzichtbaar geweest, maar hij en zijn partij zijn een aangename baken van rust in de verhitte debatten. Geert Wilders lijkt op de dokter die Nederland beter gaat maken als hij analyseert wat er mis gaat en als hij de onvrede scherp verwoordt, maar zijn oplossingen laten zien dat hij een dokter is zonder diploma die niet eens doorheeft dat hij placebo’s uitdeelt. Kees van der Staaij is het conservatieve geweten van de Tweede Kamer – bij hem hoef je niet aan te komen met ondoordachte plannetjes.

En Jan Roos? Ik denk dat VNL er goed aan heeft gedaan Roos binnen te halen. Hij moet zich nog wel bewijzen wat mij betreft. Ene A. van Bruchem schreef maandag in een lezersbrief in De Telegraaf: “De partij VNL schiet in de roos met Jan Roos. Het Roos-effect is binnen een week in de wekelijkse peiling van Maurice de Hond zichtbaar. Het beste alternatief op rechts en meest realistische op het rechtse spectrum, zo ziet de partij zichzelf. Als je het partijprogramma en de standpunten doorneemt, is het goed onderbouwd en bestaat er de kans dat de in de steek gelaten rechtse kiezers een rechts alternatief hebben gevonden.”

Of VNL het rechtse alternatief is, weet ik niet. Deze rechtse zwevende kiezer gaat in ieder geval tot aan de verkiezingen op onderzoek uit. Er is genoeg te doen.

Met dit blog trappen we bij BKB Campaign Watch onze #campaignwatch-serie over de komende Tweede Kamerverkiezingen af. We houden de komende maanden de campagnes van alle politieke partijen scherp in de gaten. We analyseren de campagneboodschappen, we bespreken de media- en onlinestrategiën en we delen complimenten uit als politici en hun campagneteams dat verdienen. Oh, en onze bloggers vertellen misschien ook wel op wie ze gaan stemmen in 2017. Stiekem waren we al met deze serie begonnen met de beschouwing van Huub Bellemakers over het A4’tje van Geert Wilders (geretweet door the man himself, dus lezen, die hap!). Wil je ook een bijdrage leveren aan de serie #campaignwatch? Neem contact met ons op via het contactformulier.

Foto: screenshot Dumpert.