1 jaar Donald Trump

Foto: Wikimedia Commons.

Sinds 8 november 2016 is er nogal wat gebeurd op politiek vlak in de Verenigde Staten. Of er is heel weinig gebeurd. Het is maar hoe je het bekijkt. Een ding is wel zeker. Donald J. Trump is president van de Verenigde Staten.

Vorig jaar deze tijd was ik, samen met het grootste deel van de wereld, redelijk overtuigd van het feit dat Hillary Clinton de eerste madam president zou worden. Ik klopte fired up, ready to go op de laatste deuren in een buitenwijk van Denver tot de polls dicht gingen. Het moest een fantastische verkiezingsavond worden. De rest is, helaas, geschiedenis.

Zo, genoeg kleur bekend. Tijd voor een aantal (iets meer) objectieve feiten. Trump is veruit de meest populaire Republikein van dit moment. Zijn goedkeuringscijfer mag dan onder de 40% liggen, zijn achterban zou hem zo boven de Republikeinse partij verkiezen. Nu, een jaar na zijn overwinning, wordt door veel mensen teruggeblikt.

Trump is veruit de meest populaire Republikein van dit moment.

Zo ook afgelopen zondagmiddag bij De Balie in Amsterdam, waar Ryan Lizza te gast was. Lizza is politiek analist bij CNN en journalist bij The New Yorker. Ook bekend van het fameuze telefoongesprek met de voormalig woordvoerder van Trump, Anthony Scaramucci. Dit gesprek betekende ook direct het einde van Scaramucci’s elf dagen durende carrière in het Witte Huis. Lizza sprak twee uur over één jaar Trump, ik deel graag vijf observaties.

1. Trump is verantwoordelijk geweest voor heel veel nieuws en heeft daarmee een enorme markt gecreëerd voor de journalistiek. Tijdens zijn campagne was hij al een ster in het creëren van vrije publiciteit, pers was voor hem gratis aandacht. Dit is sinds zijn benoeming niet veranderd. Volgens bronnen uit het Witte Huis kijkt hij elke dag meerdere uren cable tv, omdat hij zichzelf heel graag op televisie ziet.

Voor Lizza en zijn collega’s is het bovendien heel makkelijk om aan nieuws te komen. Dit verklaart hij door het disfunctionele team van Trump dat gefragmenteerd te werk gaat. Met tot gevolg dat ze los van elkaar gevoelige informatie over de ander lekken. Tijdens de Bush- en Obama-regeringen, die beide effectieve communicatieteams hadden, was dit juist lastig. Dat Trump dreigt om de rechten van journalisten in te perken neemt Lizza serieus. Desondanks vindt hij dat voor iemand met autocratische trekken, Trump niet georganiseerd en gedisciplineerd genoeg is om zijn dreiging om te zetten in actie.

2. Never a dull moment. Trump kreeg dit jaar te maken met het ene na het andere schandaal. Het onderzoek omtrent de mogelijke inmenging van Rusland hijgt in zijn nek. Daarnaast zag hij meerdere senior medewerkers om hem heen vertrekken. Denk aan Sean Spicer, Steve Bannon, Reince Priebus, Michael Flynn en Anthony Scaramucci. Werken voor Trump pakt vaak niet goed uit voor je reputatie. Zijn nieuwe Chief of Staff, John Kelly, brengt enige structuur aan in het Witte Huis.

Trump kreeg dit jaar te maken met het ene na het andere schandaal.

3. Of Trump zijn nieuwe baan leuk vindt? Het zou Lizza verbazen. Hoewel de aandacht en vleierij van het presidentschap hem meer dan goed ligt, denkt hij dat Trump niet goed wist wat het ambt precies inhield. Zo zou toenmalig president Barack Obama volgens insiders zijn geschrokken van zijn (lage) kennis van zaken tijdens hun eerste formele ontmoeting na de verkiezingen.

4. Dat hij het vak nog niet helemaal beheerst, uit zich in het aantal onvervulde beloften. Concrete plannen voor het bouwen van een muur aan de grens van Mexico zijn er niet, Obamacare is na verschillende pogingen niet ingetrokken en het is nog onzeker of zijn plannen voor het nieuwe belastingstelsel het gaan halen. Normaal krijgt een president in het eerste jaar het meeste gedaan van zijn binnenlandse agenda.

5. Tot slot, de verkiezingen in 2020. Lizza is sceptisch over het idee dat Trump kan worden afgezet. Tenzij er een grote verandering in het politieke landschap plaatsvindt of The Mueller Investigation hem toch weet te raken, acht hij de kans groot dat Trump nog zeven jaar aan de macht blijft. De geschiedenis wijst erop dat een zittende president in een groeiende economie altijd wordt herkozen.

Buckle up, people.